Home
Search
Index
Definify.com
Webster
1913
Edition
Plein
Plein
,
Adj.
Plan.
[Obs.]
Chaucer.
Plein
,
Verb.
I.
&
T.
To complain. See
Plain
.
[Obs.]
Plein
,
Adj.
[OF. & F., fr. L.
plenus
.]
Full; complete.
[Obs.]
“
Plein
remission.”
Chaucer.
–
Plein′ly
,
adv.
Similar Results
Plevin
Terre-plein
Plain-work
Plain-heartedness
Plain-hearted